او اساسا جهان پست مدرن را جهاني شبيه سازي (Simulation) شده از جهان واقعي مي‌دانست.

از ديدگاه ژان بودريار (2007 - 1929) معاني در روند شبيه‌سازي - كه در واقع يك نوع بازنمود (represent) است - دچار وضعيت فرا واقعي مي‌شوند كه او از اين حالت فرا واقعي با واژه hyperreality ياد مي‌كند. بودریار برای درک جهان پست‌مدرن نظریه وانموده‌ها (simulacra) را ارائه کرد.

برخي از مفاهيم از ديدگاه بودريار:

شبیه‌سازی (simulation): فرآیندی است که بوسیله آن بازنمودهای (representations) چیزها؛ جایگزین چیزهایی می‌شود که بازمی‌نمایاند. به عبارت دیگر ما فکر می‌کنیم که بازنمودها مهمتر از "امر واقعی" هستند.
علامت (sign): علامت وانموده (simulacra) است.
فراواقعی (hyperreal): "تولید مدل‌های یک امر واقعی بدون خاستگاه یا واقعیت." امري که دیگر نمی‌توان میان امر واقعی و بازآفرینی‌های امر واقعی  تميز داد. بازتولید‌‌ها به گونه‌اي واقعی‌تر می‌شوندكه تجربه امر فرا واقعی؛ از تجربه امر واقعی؛ رضایت‌بخش‌تر می‌شود.
وانموده (simulacrum):  مشابه شبیه‌سازی ‌(simulation) است، اما وانموده‌ها به فراسوی قلمرو شبیه‌سازی می‌روند. وانموده‌ها بازآفرینی‌های چیزهایی هستند که دیگر نسخه اصلی ندارند یا هرگز نداشته‌اند. نظرات مربوط به وانموده‌ها؛ وجهی از برداشت‌های پست‌مدرن از "جهان‌های بدون منشا؛ بدون عمق و سطحی" است. از ديدگاه بودريار ما وانموده‌ها را از طریق شبیه‌سازی‌های واقعیت (بازنمودهای representations) که در طیف گسترده‌ای از رسانه‌های الکترونیک پخش شده‌اند، می‌شناسیم.

چهار هنجار
بودريار در روند تبديل ابژه (عين) به سوژه (ذهن) نيز چهار هنجار را شناسائي كرده است:
هنجار اول: بازتاب واقعيت پايه و اوليه
هنجار دوم: تحريف واقعيت پايه و اوليه
هنجار سوم: غياب واقعيت پايه و اوليه (ايجاد احساسي از واقعيت)
هنجار چهارم: هيچ ربطي به واقعيت پايه و اوليه ندارد كه اين هنجار همان شبیه سازی مورد نظر بودريار است و به عبارتي مي توان گفت جايگزيني سوژه به جاي ابژه.