آسيا- همشهري آنلاين:
مالزي يكي از توسعه يافتهترين كشورهاي آسياي جنوب شرقي از نظر اقتصادي است كه در عين حال از تنوع فرهنگي زيادي برخوردار است.
اين كشور از دو خشكي مجزا از هم تشكيل شده است كه به نامهاي شبهجزيره مالي و بورنئو خوانده ميشوند. پايتخت آن كوالالامپور است اما وزارتخانهها و مراكز اداري آن در شهر تازه تاسيس پوتراجايا مستقر هستند.
اين كشور با كشورهاي تايلند، اندونزي، سنگاپور، برونئي و فيليپين همسايه است. اين كشور در نزديكي خط استوا واقع شده است به همين دليل آب و هواي استوايي بر آن حاكم است و پوشيده از جنگلهاي انبوه است.
اين كشور در گذشته جزو قلمرو امپراتوري بريتانيا محسوب ميشد. كشور فدراتيو مالزي استقلال خود را در 31 ماه آگوست سال 1957 ميلادي به دست آورد.
مالزي در سالهاي اخير اجراي برنامههاي توسعهاي را در دستور كار خود قرار داده است كه سبب شده اين كشور در زمره كشورهاي صنعتي جهان دستهبندي شود.
اين كشور يكي از اعضاي اتحادیه كشورهاي آسياي جنوب شرقي (آ.سه.آن) است. اين كشور همچنين عضو سازمان ملل متحد نيز هست.
نام مالزي براي اين كشور زماني انتخاب شد كه حكومت فدراتيوي از مجموعه كشورهاي آن منطقه شامل سنگاپور، برونئي شمالي و ساراواك در سال 1963 تشكيل شد.
فيليپينيها در همان زمانها تلاش كردند نام مالزي كه برآمده از نام قوم مالي است، را بر كشور خود بگذارند اما پيش از آنكه آنها بتوانند كاري انجام دهند، مالزي نام خود را ثبت كرد.
آشنايي با جاذبههاي گردشگری مالزي
آشنايي با مترو كوالالامپور
سياست در مالزي
كشور مالزي تحت نظر «يانگ دي-پرچوان اگونگ» كه به معني قانونگذار اعظم است اداره ميشود كه خيلي وقتها از او با نام شاه مالزي ياد ميشود.
قانونگذار اعظم مالزي براي دورهاي پنج ساله از ميان سلاطين 9 ايالت سلنگور، پرليس، ترنگانو، كدا، كلانتان، پهنگ، جهور و پرك انتخاب ميشود. سران چهار ايالت ديگر مالزي در اين انتخابات شركت داده نميشوند.
حدود قدرت شاه مالزي توسط قوانين فدرال ترسيم شده است و مجلس بر رفتار او نظارت ميكند. او بر كار نخستوزير و كابينه مالزي نظارت دارد.
در مالزي حزب برنده در انتخابات مجلس نخستوزير را تعيين ميكند. ماهاتيرمحمد، نخستوزير سابق مالزي، كسي است كه اصلاحات اساسي در ساختار اقتصادي اين كشور ايجاد كرد و توانست جايگاه آن را در جهان ارتقا دهد.
او 20 سال نخستوزير مالزي بود و سرانجام در سال 2003 ميلادي خوداز قدرت كناره گرفت. [گفتوگو با ماهاتير محمد]
اقتصاد در مالزي
در دهه 50 ميلادي مالزي تدوين برنامههايي درازمدت براي توسعه با نام برنامههاي پنج ساله مالزي را آغاز كرد. نخستين برنامه از اين دست در سال 1955 ميلادي آغاز به كار كرد.
اين برنامهها طي سالهاي بعد دوباره بازنگري شدند و سري جديد اين برنامههاي پنج ساله در سال 1965 اجرا شدند.
مالزي در سال 1971 ميلادي تلاش كرد اقتصاد خود را كه بيشتر به محصولات كشاورزي وابسته بود به اقتصادي توليدي آن هم از نوع صنعتي تبديل كند.
مسئولان اين كشور با كمك انگليسيها حركتي را آغاز كردند و به جاي اتكا بر نيروي كار داخلي از كشورهاي منطقه نيروي كار جذب كردند كه بيشتر در معادن و زمينهاي كشاورزي به كار گرفته ميشدند.
با سرمايهگذاري ژاپنيها در صنايع سنگين طي چند سال صادرات به موتور محركه توليد ناخالص داخلي مالزي تبديل شد. مالزي توانست در دهههاي 80 و 90 ميلادي رشد متوسط هفت درصدي توليد ناخالص داخلي را به همراه تورم اندك به دست آورد.
اين رشد اقتصادي سريع براي مالزي دردسرهايي نيز به همراه داشت. مهمترين معضل كمبود نيروي كار بود كه سبب موج مهاجرت شديد به اين كشور شد و نيروي كار غيرقانوني در اين كشور افزايش يافت.
توليد ناخالص داخلي اين كشور در سال 2006 ميلادي 3/132 ميليارد دلار بود كه 8/8 درصد آن در بخش كشاورزي، 47 درصد در صنعت و 1/44درصد در بخش خدمات توليد شده است.
10/68 ميليون نيروي كار در اين كشور فعال است و نرخ بيكاري آن 5/3درصد است. 1/5 درصد مردم آن زير خط فقر زندگي ميكنند و نرخ تورم آن 6/3درصد است.
اين كشور منابع متوسطي هم از نفت در اختيار دارد و روزانه 611 هزار و 200 بشكه نفت صادر ميكند.
صادرات عمده اين كشور شامل تجهيزات الكترونيكي،نفت و گاز، چوب، روغن نخل، لاستيك، منسوجات و مواد شيميايي است كه به كشورهاي آمريكا (8/18 درصد)، سنگاپور (4/15 درصد)، ژاپن (9/8درصد)، چين (2/7درصد)، تايلند (3/5درصد) و هنگكنگ (9/4 درصد) صادر ميشود.
عمده محصولات وارداتي اين كشور شامل تجهيزات الكترونيكي،ماشينآلات، محصولات پتروشيمي، پلاستيك، وسايل نقليه، آهن و آلومينيوم و مواد شيميايي است كه از كشورهاي ژاپن (3/13 درصد)، آمريكا (6/12 درصد)، چين (2/12 درصد)، سنگاپور (7/11درصد)، تايلند (5/5 درصد)، تايوان (5/5 درصد)، كره جنوبي (4/5 درصد) و آلمان (4/4 درصد) وارد ميشود.
مردم مالزي
جمعيت مالزي در سال 2007 ميلادي 24 ميليون و 821 هزار و 286 نفر بود كه ميانگين سني آنها 4/24 سال بود. اميد به زندگي در اين كشور 76/72سال است.
بر اساس آمارهاي سال 2003 ميلادي 4/0 درصد از مردم اين كشور به ويروس ايدز مبتلا بودند و دو هزار نفر هم جان خود را بر اثر اين بيماري از دست دادند.
50/4درصد مردم اين كشور از قوم مالي، 7/23 درصد چيني، 11 درصد اندونزيايي و 3/6درصد هندي هستند. زبان رسمي كشور مالزيايي باهاساست و زبانهاي انگليسي، چيني و تاميل هم در آن رواج دارد.
ارتباطات در مالزي
4/342 ميليون خط تلفن ثابت در مالزي وجود دارد. به گزارش بي.بي.سي مالزي يكي از سختترين قوانين را در جهان براي روزنامهها دارد. روزنامهها در اين كشور بايد به طور سالانه مجوزشان را تمديد كنند.
صدا و سيماي ملي مالزي دو شبكه تلويزيوني و بسياري از شبكههاي راديويي مالزي را در دست دارد و تعدادي شبكه خصوصي راديو و تلويزيوني در اين كشور فعال است.
در مالزي اينترنت كاربرد زيادي دارد و تعداد كاربران اينترنتي آن بالاست. 337 هزار و 674 ميزبان اينترنتي در اين كشور وجود دارد و در سال 2006 ميلادي 11 ميليون و 292 هزار كاربر اينترنتي در مالزي وجود داشت.
مالزي در يك نگاه
| مساحت |
329،847 كيلومتر مربع |
| جمعيت |
24،821،286 نفر |
| پايتخت |
كوالالامپور |
| واحد پول |
رينگيت |
| دامنه اينترنتي |
my. |
| پيش شماره |
60+ |
