اين كشور با كشورهاي لبنان، قبرس، فلسطين اشغالي، اردن، عراق و تركيه هم‌مرز است. كشور امروزي سوريه در سال 1920 ميلادي مستعمره فرانسه شد اما در سال 1964 اعلام استقلال كرد.

نام سوريه را فرانسوي‌ها پس از اشغال اين كشور بر آن نهادند كه به تاريخ كهن اين سرزمين و استقرار آشوريان در آن اشاره دارد.

در سال 1963 ميلادي در سوريه حزب بعث بر سر كار آمد و از سال 1970 تاكنون رئيس حكومت در اين كشور يكي از افراد خاندان اسد است.

در حال حاضر بشار اسد، رئيس جمهور سوريه است. او فرزند حافظ اسد است كه از سال 1970 تا زمان مرگش در سال 2000 اين كشور را اداره مي‌كرد.

سوريه در سال‌هاي گذشته درگيري‌هاي زيادي را با رژيم اشغالگر صهيونيستي داشته است و در اين مدت بخشي از خاكش را هم از دست داده است. بلندي‌هاي جولان بخشي از سوريه است كه از زمان جنگ شش روزه دو كشور در سال 1967 تحت اشغال اسرائيل در آمده است.

آب و هوای سوريه در کناره‌ها و نواحی جنوب غربی معتدل و مرطوب (مدیترانه‌ای) و در سایر نقاط گرم و خشک است. بلندترین نقطه آن از دریا، جبل شیخ با دو هزار و 814 متر ارتفاع است.

مهمترين رودهاي آن دجله و فرات است که رود فرات، با 2/696کیلومتر طولانی‌ترین رود اين كشور است و حدود نیمی از آن در ترکیه و عراق جاری است. بندرهای مهم سوریه عبارتند از لاذقیه، طرطوس و بانیاس که در کنار دریای مدیترانه واقع شده‌اند.

سياست در سوريه

در كشور سوريه بالاترين‌ مقام‌ رسمي‌  رئيس‌جمهور است كه توسط‌ مجلس‌ خلق‌ و بنا به‌ پيشنهاد دبيركل‌ حزب‌ بعث‌ كانديدا مي‌شود و در يك رفراندوم توسط مردم انتخاب مي‌شود.

اين‌ رفراندم‌ به‌ درخواست‌ رئيس‌ مجلس‌ خلق‌ برگزار و رئيس‌جمهور براي‌ يك‌ دوره‌ هفت‌ ساله‌ انتخاب‌ مي‌شود. رئيس‌جمهور سوريه بايد مسلمان‌ و از شهروندان‌ عرب‌ سوريه‌ باشد.

بنابر قانون‌ اساسي‌ سوريه‌، نخست‌وزير سومين‌ مقام‌ رسمي‌ كشور پس‌ از رئيس‌جمهور و معاون‌ اول‌ او است. نخست‌ وزير بر فعاليت‌هاي‌ وزرا نظارت‌ دارد. هيات دولت موظف است هر سال به مجلس گزارش عملكرد ارائه دهد.

سابقه‌ مجلس‌ در اين‌ كشور به‌ سال‌ 1919 يعني‌ قبل‌ از استعمار فرانسه‌ برمي‌گردد و سوريه‌ اولين‌ كشور عربي‌ است‌ كه‌ در آن‌ مجلس‌ تأ‌سيس‌ شد.‌

نام‌ اولين‌ مجلس‌ سوريه‌ "كنفرانس‌ سوريه‌ بزرگ" بود كه‌ اعضايي‌ از ديگر كشورها‌ مانند لبنان، اردن‌ و فلسطين‌ نيز در آن‌ حضور داشتند. در دوران‌ استعمار فرانسه‌ در سال‌ 1923 دومين‌ مجلس‌ سوريه‌ تشكيل‌ شد كه‌ 30 عضو داشت.

پس‌ از پايان‌ دوره‌ استعمار بار ديگر مجلس‌ با ساختاري جديد شكل‌ گرفت‌ و از سال‌ 1943 تا 1947 مجلس‌ با 124 عضو تشكيل‌ شد. بعد از جنبش‌ اصلاحي‌ حافظ‌ اسد، قانون‌ جديد مجلس‌ نوشته‌ شد.

تعداد نمايندگان‌ مجلس‌ 250 نفر است كه‌ از اين‌ تعداد 127 كرسي‌ به‌ كارگران، كارمندان‌ دولت‌ و كشاورزان‌ اختصاص دارد و 123 كرسي‌ ديگر متعلق‌ به‌ باقي‌ اقشار جامعه‌ مانند صاحبان‌ صنايع، تجار، پزشكان‌ و وكلا است.

از اين 250 كرسي‌ 131 كرسي متعلق به حزب بعث و 32 كرسي متعلق به باقي احزاب است.

حزب بعث كه حزب حاكم در سوريه است با ادغام‌ حزب‌ بعث‌ به‌ رهبري‌ ميشل‌ عفلق و حزب‌ سوسياليست‌ عرب‌ به‌ رياست‌ اكرم‌ حوراني در اواخر سال‌ 1952 به‌وجود آمد.

اين حزب‌ در جريان جدايي‌ ميان‌ مصر و سوريه‌ (از سال‌ 1959) نقش‌ فعالي‌ ايفا كرد و در كودتاي‌ هشتم‌ مارس‌ توانست‌ زمام‌ امور را به ‌دست‌ گيرد.

اقتصاد در سوريه

اقتصاد سوريه زير سايه نفت و كشاورزي است كه نيمي از توليد ناخالص داخلي اين كشور را تشكيل مي‌دهند. در سال 2006 ميلادي اين كشور شاهد رشد اقتصادي 9/2 درصدي بود.

توليد ناخالص داخلي سوريه در سال 2006 ميلادي04/78 ميليارد دلار بود.276/5 نفر نيروي كارآن را تشكيل مي‌دهند و نرخ بيكاري در آن 5/12 درصد است. 9/11 درصد از مردم اين كشور زير خط فقر زندگي مي‌كنند.

رونق گردشگري در سال‌هاي اخير در اين كشور به ويژه گردشگري زيارتي، سبب شده است 60 درصد از نيروي كار اين كشور در بخش خدمات فعال باشند.

اين كشور روزانه 405 هزار بشكه نفت توليد مي‌كند كه 175 هزار بشكه آن به ديگر كشورها صادر مي‌شود. در سوريه منابع گاز طبيعي هم موجود است كه اغلب آن صرف مصارف داخلي مي‌شود.

صادرات سوريه شامل نفت خام، محصولات پتروشيمي، ميوه و سبزيجات، نخ پنبه، البسه، گوشت و حيوانات زنده و گندم است كه به كشورهاي عراق (3/27 درصد)، آلمان (2/12درصد)، لبنان (5/9 درصد)، ايتاليا (6/6 درصد)، مصر (3/5درصد) و عربستان سعودي (7/4 درصد) صادر مي‌شود.

واردات به اين كشور شامل ماشين‌آلات و تجهيزات حمل‌ونقل، ماشين‌آلات الكتريكي، غذا و چهارپايان، آهن‌آلات، مواد شيميايي، پلاستيك، الياف و كاغذ است كه از كشورهاي عربستان سعودي (3/12 درصد)، چين (9/7درصد)، مصر (2/6درصد)، امارات متحده عربي (6 درصد)، ايتاليا (9/4 درصد)، اوكراين (8/4درصد)، آلمان (7/4 درصد) و ايران (5/4 درصد) وارد مي‌شود.

مردم سوريه

جمعيت اين كشور 19 ميليون و 314 هزار و 747 نفر است كه ميانگين سني آنها 1/21سال است. اميد به زندگي در آن 6/70 سال است.

بر اساس آمارهاي سال 2001 ميلادي كمتر از 1/0 درصد از مردم آن به ويروس HIV‌ مبتلا هستند. در سال 2003 ميلادي اعلام شد كه كمتر از 500 نفر در اين كشور به ايدز مبتلا هستند.

مسلمانان اين كشور 86 درصد كل جمعيت را تشكيل مى‌دهند و مسيحيان 5/13درصد از جمعيت را. حدود پنج هزار يهودى نيز در دمشق و اطراف آن زندگى مى‌كنند.

مسلمانان سني بيشترين بخش جمعيتي سوريه را تشكيل داده‌اند. دروزي‌ها گروهى از مسلمانان هستند كه حدود يك ميليون نفر از جمعيت سوريه را تشكيل مى‌دهند. اغلب دروزي‌ها در استان سويدا و «جبل دروز» واقع در جنوب لاذقيه ساكن هستند.

علويان كه شيعه اثنى عشرى‌اند نزديك به دو ميليون نفر هستند و اكثر در كوه‌هاى شمال غرب سوريه به موازات ساحل طرطوس تا انطاكيه پراكنده‌اند. علويان پست‌هاى حساس در سوريه را بر عهده داشته و گفته مى‌شود حافظ اسد نيز خود يك علوى است.

شيعه اماميه يا اثنى عشريه بين دويست تا سيصد هزار نفر هستند. آنان در غرب «بابتوما» در دمشق و قريه داريا زندگى مى‌كنند و اكنون نيز روستاي راويه و اطراف مرقد مطهر حضرت زينب سلام الله عليها محل سكونت بيشتر آنان شده است.

ارتباطات در سوريه

دو ميليون و 903 هزار خط تلفن ثابت در سوريه وجود دارد و 4 ميليون و 675 هزار خط تلفن همراه.

نخستين راديوي خصوصي اين كشور با نام المدينه اف.ام در ماه مارس سال 2005 ميلادي كار خود را آغاز كرد. مهمترين روزنامه‌هاي اين كشور البعث، الثوره و تشرين هستند.

119 ميزبان اينترنتي در اين كشور فعال است و 5/1 ميليون كاربر اينترنتي در اين كشور وجود دارد.

سوريه در يك نگاه