روابط عمومی- ترجمه - سارا شاپوري:
روزنامهنگاران و كارمندان حرفهاي روابط عموميها چندان تمايل ندارند به اين مسئله صحه بگذارند كه كارهاي مشابهي انجام ميدهند.
بهجز اين، هر دوي اين گروهها از اين نظر زير فشار هستند كه واقعيت را از زاويه ديد خودشان، بهصورت متقاعدكنندهاي منتشر كنند.
با اين وجود، اين سؤال به ذهن ميرسد كه چرا بسياري از روزنامهنگاران، شغل و حرفه خود را رها ميكنند و به روابطعموميها ميپيوندند؟ اينكه چگونه از كسي كه هميشه سؤال ميپرسيد، تبديل به كسي ميشود كه مجبور است از پاسخ دادن طفره برود؟ چگونه ميتوانند ميان اين دو وجه، تعادل ايجاد كنند؟
از شغل و حرفه روزنامهنگاري، بارها بهعنوان يك حرفه شريف كه كمبودها و تفاوتها را آشكار ميكند، ياد شده است، حال آنكه بسياري از روزنامهنگاران، بهدنبال كسب درآمد بيشتر و حقوق بالاتر، اين حرفه را كنار ميگذارند.
«سالومون ماكگيل»، سخنگوي روابطعمومي شركت فرودگاههاي آفريقاي جنوبي، از سال 2001 در اين حرفه مشغول به كار است. او پيش از اين، روزنامهنگار بود.
او ميگويد: «بعد از ساعتها كلنجار رفتن با خودم و احساسم، اين تصميم را گرفتم. به اين نتيجه رسيدم كه مجبور به انتخاب راه پردرآمدتري هستم. با وجود اينكه بسيار به روزنامهنگاري علاقه داشتم و سوداي من بود، اما در پايان ماه، بايد تعداد زيادي قبض را پرداخت ميكردم.»
او معتقد است هنوز شناخت و درك درستي از روابطعموميها وجود ندارد: «در طول سالها، روابط عموميها جايگاه راهبردياي از نظر مديريتي بهدست آوردهاند. آنها در هياتهاي مديريتي، حضور ثابتي دارند. من هر روز هفته با آدمهاي مشهور سياسي، نظامي، جامعه شهري و تاجران سروكار دارم.»
«پيريواشني رامسامي» كه روزگاري روزنامهنگار بوده، ميگويد كه بهدست آوردن درآمد بيشتر و هيجان موقعيت جديد با چالشهاي جديد، او را از دنياي روزنامهنگاري جدا كرد و به دنياي روابط عمومي كشاند. او بهتازگي در روابطعمومي اولين بانك ملي آفريقاي جنوبي مشغول به كار شده است.
او ميافزايد: «بهدليل اينكه پيشرفت زيادي در شغل قبليام داشتم، احساس كردم به نهايت اين حرفه رسيدم. ديگر مشتاق و علاقهمند نبودم راهي را طيكنم كه مرا به مديريت روزنامه ميكشاند.»
او معتقد است كه اگر داشتن درآمد بيشتر، يك روزنامهنگار را در موقعيت انتخاب شغل جديد و ترك دنياي روزنامهنگاري قرار ندهد، روزمرگي و نياز به تجربه چالشهاي جديد، سرانجام باعث ميشود اين اتفاق بيفتد. او تصريح ميكند: «بسياري بر اين عقيدهاند كه اين تغيير، ناشي از روند طبيعي پيشرفت حرفهاي است. هيجان ورود به دنياي روزنامهنگاري و كار كردن در اين حرفه، مربوط به دوره و سن خاصي است.»
ماكگيل معتقد است كه ماندن در شغل جديدش، بسيار دشوار است: «احساس ميكردم با اينكه پايه و اساس روزنامهنگاري و روابطعمومي، مشترك است، اما به اندازه كافي، براي حرفه روابطعمومي آموزش نديدهام.» او ادامه ميدهد: «خبري از تحريريه پرهيجان و پرجنبوجوش نبود. در نخستين روزهاي كاريام، مقابل دفتر كارم ميايستادم و با هر كسي كه از جلويم رد ميشد، گپ ميزدم. محل كارم، بسيار خلوت و ساكت بود؛ بهطوري كه گاهي احساس ميكردم آنجا بايگاني راكدي است.» او ميگويد كه بهسختي در مقابل فكر جمع كردن وسايلاش و ترك آنجا مقاومت ميكرد.
ماكگيل بهزودي دريافت كه بايد به اين وضع جديد عادتكند. او پس از مدتي، خود را غرق در شغل جديدش يافت: «مدام دلايل عوض كردن شغلام را بهخودم يادآوري ميكردم. سرانجام، به اين نتيجه رسيدم كه بايد از فرصت جديد بهدستآمده، بهترين استفاده را بكنم و از تمام امكانات موجود براي انجام بهتر كار، بهره بگيرم.»
او اينطور ادامه ميدهد: «كمي پس از پيوستن من به روابطعمومي، كارفرماي من با يك مشكل حقوقي مواجه شد. كارمندان عليه او اقامه دعوا كرده بودند. در آن زمان، بهدرستي نميدانستم چه بايد بكنم، اما اكنون، پس از سالها كار در اين حرفه و گذشتن از تلاطمهاي زياد، بهخوبي ميدانم در هر موقعيتي، بايد چه كاري انجام دهم وچگونه برخورد كنم. اكنون ميتوانم با شجاعت با بازخوردهاي ناعادلانه و غيرمنصفانه روبهرو شوم.»
رامسامي ميگويد كه سروكله زدن با خبرنگاراني كه از روابطعمومي و وظايف آن و همچنين مقررات دستوپاگير اداري، شناخت درستي ندارند، كار بسيار طاقتفرسايي است: «بسياري از خبرنگاران، قبل از اينكه پاسخ سؤالها و درخواستهايشان بهطور رسمي ارسال يا منتشر شود، اقدام به انتشار اخبار و اطلاعاتي ميكنند كه تاييدشده نيست. اين مسئله، مشكلاتي را در روابط ميان روابطعموميها و خبرنگاراني كه انتظار دارند پاسخشان را يك ساعت بعد بگيرند، به وجود ميآورد.»
مونوسامي از اينكه از هيجان و تحرك دنياي روزنامهنگاري دور افتاده، ناراحت است: «دلم براي سر در آوردن از پشت پرده جريانهاي سياسي تنگ شده است؛ با اينكه خبرنگاري سياسي در آفريقاي جنوبي در چند سال اخير، روند بسيار كسلكننده و سطحي نگري داشته است. براي تحرك و جنبوجوش تحريريه، دلتنگم.»
7 سال كار كردن بهعنوان سخنگوي روابطعمومي شركت فرودگاههاي آفريقاي جنوبي، باعث شده ماكگيل بهسختي بتواند درباره اشتياق و علاقهاش به بازگشت به دنياي روزنامهنگاري بينديشد؛ با اين وجود، گاهگاهي شوق بازگشت به زندگي خبرنگاري به سراغش ميآيد.
The Media Online
