از سال 1354 به مدت دو سال در نزد استاد محمد اسماعيلي نوازنده نامدار تمبك و از شاگردان استاد حسين تهراني، به فراگيري كتاب تنبك استاد حسين تهراني پرداخت و در كنار آن با همان تمبك تصنيف‌هايي را خوانده و تمرين كرده است.

خود مي‌گويد «آواز را به‌صورت خودجوش شروع كردم. با همان تنبك همواره تصنيف‌هايي را مي‌خواندم.»

 رضايي در سال 1358 با بازگشت از خدمت سربازي در نزد شاپور رحيمي، رديف‌دان و مدرس‌آوزا، آموختن آواز را شروع كرده و اين دوره را تا اوايل دهة هفتاد ادامه داده است. هم‌زمان با اواخر دوره آوازي شاپور رحيمي در سال‌هاي 3ـ1371 به محضر استاد زنده‌ياد رجب‌علي اميري فلاح راه مي‌يابد و خود مي‌گويد«دو سال تمام به منزل ايشان رفت و آمد مي‌كردم. افرادي مانند تعريف و مسعود شعاري هم مي‌آمدند؛ منتها هركس به صورت جداگانه. من براي تعليم مي‌رفتم؛ ديگران هم هر‌يك به مناسبت دوستي يا بهره‌مندي.»

رضايي در سال‌هاي مياني دهه شصت جزو خوانندگان مطرح موسيقي سنتي به شمار مي‌آمد و همكاري وي با محمدجواد ضرابيان كارهاي شنيدني را سبب شد.

 گفت‌وگو با رضا رضايي، خواننده و مدرس آواز

 به‌جز اين‌ها رضايي‌پايور با زنده‌ياد ايرج بسطامي، خواننده خوش‌صدا، نيز مدتي دوست و همراه بوده است. جالب اينكه آلبوم مشتركي از اين دو به نام «حال آشفته» بعد از درگذشت مرحوم بسطامي به بازار آمد. ديگر‌ آثار رضايي‌پايور عبارت‌اند از: «حديث عشق» و «خرقه سوخته». هر دو با آهنگ‌سازي محمدجواد ضرابيان و اجراي گروه سماع و «وصف عشق» با آهنگ‌سازي خودش و تنظيم حسين پرنيا و بيژن پرواز. او همچنين در برنامه‌هاي راديويي و تلويزيوني زيادي به اجراي آواز پرداخته است.