فضا- همشهری آنلاین:
شبیهسازیهای کامپیوتری نشان میدهد که ستارههای دنبالهدار عامل انقراضها در زمین نیستند
به گزارش بیبیسی، محققان دانشگاه واشینگتن سیاتل با بهره گیری از شبیهسازی مسیر حرکت ستارههای دنبالهدار بلند دوره، احتمال برخورد آنها با زمین را بررسی کردند.
دنبالهدارهای بلند دوره معمولاً در فواصل دور از زمین اما در بازههای زمانی طولانی قابل رویت هستند.
با وجود توافق اکثر دانشمندان در مورد انقراض دایناسورها در 65 میلیون سال پیش توسط یک دنباله دار، تعداد انقراضهای بوجود آمده به دلیل برخورد این اجسام یخی هنوز مورد بحث است.
ستارههای دنبالهدار از خاک، سنگ، یخ و گازهای منجمد تشکیل شده اند. زمانی که مدار یک دنباله دار آنرا به خورشید نزدیک میکند، بخشی از مواد جامد آن تبخیر میشود و هالهای نورانی ایجاد میکند. این هاله همان دنبالهای است که ما میبینیم. وجود این هاله یکی از راههای تشخیص سیارک از ستاره دنبالهدار است.
دنبالهدار هالی، کوتاه دوره است و هر 75 سال از آسمان زمین عبور میکند. این نوع دنبالهدار از منطقهای به نام کمربند کایپر در منظومه شمسی میآید.
از طرفی دنبالهدارهای بلند دوره در منطقهای دوردستتر به نام ابر اوورت متولد میشوند. ابر اوورت شامل تکههای باقی مانده از تشکیل منظومه شمسی در 4.5 بیلیون سال پیش است.
پیشتر تصور میشد که بخش بیرونی ابر اوورت منبع ایجاد دنبالهدارهای بلند دوره است. مدار بلنددورهها تحت تأثیر نیروی گرانش ستارههای مجاور، تغییر میکند. بازه خاصی از این تغییرات باعث افزایش فراوانی حضور دنبالهدارها در داخل منظومه شمسی میشود. این پدیده را اصطلاحاً "بارش دنبالهدار" مینامند.
اما شبیهسازیهای محققان دانشگاه واشینگتون در سیاتل نشان میدهد که ابر اوورت میتواند محل تولد دنبالهدارهای بلند دورهای باشد که از مدار زمین عبور میکنند.
تعداد اجرام داخل ابر اوورت هنوز مشخص نیست اما با در نظر گرفتن ماکزیمم تعداد، محققان نشان دادند که تنها دو یا سه جرم از این ابر در 500 میلیون سال گذشته از مدار زمین عبور کردهاند.
از طرفی ستارههای گازی مشتری و زحل از زمین به صورت یک سپر در مقابل دنبالهدارها محافظت میکنند. این فرضیه پیشتر با پدیدار شدن نقاطی تاریک در سطح مشتری قوت گرفت.[تصاویر هابل از تغییرات سطح مشتری]
البته نمیتوان ستارههای دنبالهدار را بیتقصیر دانست چرا که حداقل یکی از انقراضهای زمین در 40 میلیون سال پیش به دلیل برخورد بارشهای دنباله دار بودهاست. محققان دانشگاه واشینگتن معتقدند که این بزرگترین تأثیر بارشها بر سیاره ما بودهاست.
