مسئولان اين شهرها با بروز مشكلات زيست محيطي و گسترش بيماري‌ها و اثرات محيطي بر شهروندان درصدد  تغيير وضعيت برآمدند.

شايد اگر بخواهيم به نهضت‌هاي جدي در بهسازي زندگي در شهرها توجه كنيم، بايد نشانه‌هاي اوليه آن را در اوائل قرن بيستم بجوييم كه تلاش بسياري از شهروندان  به افزايش فضاهاي زندگي در شهرها و گسترش امكانات منجر شد.

اما پس از آن‌كه شهرهاي كشورهاي توسعه يافته به الگو‌هاي درست براي اميد بخشي و افزايش سرانه نشاط در شهرهاي‌شان رسيدند، نوبت به كشورهاي در حال توسعه رسيد.
باور كردني نيست كه در ميان شهرهاي بزرگ جهان آن‌دسته از شهرها به لحاظ تراكم در صدر رده بندي قرار دارند كه كمتر نشاني از توسعه يافتگي در آنان ديده مي‌شود.

به عنوان مثال شهر بمبئي و كلكته هند به عنوان متراكم‌ترين شهرهاي جهان شناخته شده‌اند. در اين شهر‌ها در هر كيلومتر مربع به ترتيب 29 هزار و 650 نفر و 24 هزار نفر زندگي مي‌كنند.

اين در حالي است كه در شهري مانند نيوريورك در هر كيلومتر مربع تنها  حدود2 هزار و 50 نفر زندگي مي‌كنند. بديهي است كيفيت زندگي در اين شهرها  با همديگر قابل مقايسه نباشد. شهر تهران در اين رده‌بندي جايگاه مناسبي ندارد. بر اساس اين رده بندي كه توسط بنياد علمي مركز انجام شده در هر كيلومتر مربع تهران حدود 10 هزار و 550 نفر زندگي مي‌كنند.

 اين رقم تهران را در رده شانزدهم  متراكم‌ترين شهرهاي جهان قرار مي‌دهد. شايد وقت آن باشد كه در اين باره از تجربه ديگر شهرهاي جهان استفاده كنيم. به ويژه اين‌كه تهران در حال حاضر با همكاري بنياد اپور مي‌تواند بسياري از تجارب را بومي سازي كرده و در راستاي درست از آن بهره ببرد.