اين بخش كه با حضور چند خواننده مطرح و محبوب، گرم‌تر از بخش‌هاي ديگر جشنواره به‌نظر مي‌رسيد، البته در روزهاي پاياني، مغلوب سرماي مردافكن شب‌هاي تهران شد و شور و حال روزهاي ابتدايي خود را از دست داد.

شايد مردم كه براي نخستين بار مي‌توانستند سازهاي غربي را با صداهاي قدرتمند و متفاوت بر سن تالارهاي تهران ببينند، آرام آرام دريافتند كه پشت جيغ‌هاي گيتار برقي و ضربات خشونت‌بار درامز، چيز عجيبي هم نيست.

به ويژه آن كه فالش خواندن خوانندگاني كه در آلبوم‌هاي‌شان، پشت تكنيك‌ها و سر و صداهاي تمامي‌ناپذير شيوه نواختن در اين گونه موسيقي، پنهان مي‌شدند، در برخي از اين اجراهاي زنده، چنان به چشم مي‌آمد كه عظمت موسيقي بزرگ كلاسيك و ملي، با تمام هنري كه در تك تك نت‌ها و سيم‌هايش حس مي‌شود، هر مخاطبي را به احترام وامي‌داشت.

سروصدا، عروسي و هنر موسيقي

جشنواره بيست‌وسوم بدون شك پرسروصداترين جشنواره پس از انقلاب بود؛ باز هم به علت حضور بخش پاپ.

درست در شرايطي كه اعضاي جدي اركستر ملي ايران در تالار رسمي وحدت، با لباس‌هاي شق و رق و چهره‌هاي سرد، با دقت هر چه تمام‌تر سازهاي‌شان را به صدا درمي‌آوردند و سكوت لابه‌لاي نت‌ها به خوبي حس مي‌شد، كمي بالاتر از ميدان فاطمي پايتخت، نوازندگان سازهاي غربي، با تمام قدرت بر دستگاه‌هاي‌شان مي‌كوبيدند و تمام توان خود را به كار مي‌بستند كه هيچ لحظه‌اي از صدا خالي نماند.

اين سرو صداي ريتميك، گاه آنچنان هنرمندانه اتفاق مي‌افتاد كه لذت و شادي، با هنر و جشنواره درهم مي‌آميخت و گاه، تالار وزارت كشور، به تالار يك عروسي باشكوه تبديل مي‌شد، با ميهماناني از ميدان ولي عصر بالاتر...

با اين همه، حضور بخش پاپ در جشنواره امسال سبب شد استقبال مردم بيش از هميشه و در برخي اجراهاي تالار بزرگ كشور، شگفت‌انگيز شود. آنچنان كه بازار فروش بليت در بازار سياه سردر اين تالار عظيم و مجهز، به افراد مختلف نيز سرايت كرده بود.

بازاري كه در شب‌هاي عروسي به شدت سفيد شد و تا 5هزار تومان زير قيمت معمول بليت نيز رسيد.

گام اول، پرده آخر

هرچند تقريبا همه خبرنگاران اين دوره از جشنواره، در تالار وزارت كشور بست نشسته و عملا بي‌خيال بخش‌هاي ديگر شده بودند، اما جشنواره امسال، بخش‌هاي ديگري هم داشت كه اتفاقا طرفداران ويژه‌ خود را تا حد زيادي راضي كرد.

حضور چهره‌هاي شناخته شده‌اي چون جليل عندليبي، فرهاد فخرالديني، جلال ذوالفنون، سيد‌عبدالحسين مختاباد، سالار عقيلي، ليلي افشار، پري زنگنه و... بخش‌هاي ديگر جشنواره را نيز كم و بيش گرم نگهداشت.

ضمن آن كه در خانه هنرمندان هم، نشست‌هاي تئوريك، با سخنراني‌هاي متفاوت، چهره جشنواره را جدي‌تر مي‌كرد. با اين همه، بخش بين‌الملل، عملا بخش فراموش‌شده جشنواره امسال محسوب مي‌شد كه تنها در اجراي خوب گروه هلندي، تا حدودي ديده شد.

در واقع همان‌طور كه انتظار مي‌رفت جشنواره 23 به شدت زير سايه پاپ قرار گرفت.

اتفاقي كه بعد از 23 سال، كاملا قابل پيش‌بيني بود. اين تصميم مسئولان ارشاد كه با استقبال گروه زيادي از مردم همراه شد، در گام اول، نشان داد كه ناديده گرفتن موسيقي پاپ، ناديده گرفتن بخش عمده مخاطبان موسيقي است و پرده آخر حركت اقدامات معاونت هنري ارشاد، مي‌تواند برگزاري مستقل جشنواره پاپ باشد.

اقدامي كه بيش از هر كس، دوستداران پاپ را خوشنود خواهد ساخت.