دوشنبه 27 آذر 1396 | به روز شده: 18 دقیقه قبل

HAMSHAHRIONLINE

The online version of the Iranian daily Hamshahri
ISSN 1735-6393
شنبه 13 خرداد 1396 - 08:42:10 | کد مطلب: 372091 چاپ

صندلی خالی جماران

دین و اندیشه > دین - مهرداد طبرسی:
درگذشت امام خمینی‌(ره) را هر کسی با تصویری به یاد دارد.

بسياري لحظه اعلان رسمي خبر در ساعت 7 صبح در خاطرشان مانده است؛ لحظه‌اي كه خبر تلخ از راديو بر سر ميليون‌ها نفر آوار شد. تصوير اقامه نماز بر پيكر امام(ره)، لحظه تدفين ايشان و بالگردي كه بار‌ها تلاش مي‌كند كه بنشيند و نمي‌تواند، انبوه آدم‌هايي كه چند روز در بيابان اطراف بهشت‌زهرا سرگردانند، كانتينري كه پيكر امام در آن است و مردم كه انگار دور آن طواف مي‌كنند.

اما يكي از تراژيك‌ترين تصويرها، تصوير لحظه‌اي است كه درهاي حسينيه جماران براي نخستين‌بار پس از درگذشت امام(ره) گشوده مي‌شود و انبوه آدم‌ها وارد حسينيه مي‌شوند؛ انبوه آدم‌هايي كه سال‌ها چشم اميدشان به حسينيه بود تا پير جماران به بالكن حسينيه بيايد و برايشان دست تكان بدهد و آنها يكصدا فرياد بزنند: «روح مني خميني، ‌بت‌شكني خميني».

حالا ديگر آن پير نيست و مردم سوگوار، حيران، در و ديوار حسينيه را مي‌بوسند و مي‌بويند. خودشان را به بالكن مي‌رسانند تا صندلي خالي را در آغوش بگيرند. نخستين مواجهه مردم با صندلي خالي جماران يكي از تلخ‌ترين تصويرهاي رحلت امام(ره) است.