جمعه 31 شهریور 1396 | به روز شده: 3 دقیقه قبل

HAMSHAHRIONLINE

The online version of the Iranian daily Hamshahri
ISSN 1735-6393
جمعه 23 تیر 1396 - 17:54:40 | کد مطلب: 376118 چاپ

فناناپذیرترین موجود روی زمین!

دانش > محیط زیست جهان - همشهری آنلاین:
دانشمندان دانشگاه آکسفورد، فناناپذیرترین موجود روی کره زمین را معرفی کردند.

به گزارش ایسنا به نقل از دیلی میل، آن‌ها مدعی شده‌اند خرس‌های آبی آخرین گونه زنده خواهند بود که می‌توانند تا به ابد روی زمین زنده بمانند.

محققان از قبل می‌دانستند این موجودات دریایی قادر هستند به مدت 30 سال بدون آب یا غذا زنده بمانند و سخت‌ترین موجودات روی زمین‌ هستند.

مطالعه جدید نشان می‌دهد این حیوانات ریز می‌توانند دست کم 10 میلیارد سال زنده بمانند و حتی از برخورد یک سیارک به زمین یا انفجار یک ستاره نزدیک زمین جان سالم به در ببرند. این تحقیق به منظور تعیین شرایط بی‌نهایت سختی طراحی شد که تحت آن ممکن است حیات بر روی زمین از بین برود.

این حیوانات هشت پا که نیم سانتی‌متر طول دارند می‌توانند دماهایی تا 150 درجه سانتی‌گراد را تحمل کنند. آن‌ها همچنین تشعشعاتی از 5 هزار تا 6 هزار و 200 گری مقاومند و این معادل دوزی است که در برخی از شکل‌های شیمی‌درمانی به کار می‌رود.

بر اساس این تحقیق، این موجود می‌تواند از یک برخورد سیارک، ابرنواختر یا انفجار اشعه گاما جان سالم به در ببرد و گرچه تمامی این رخدادها برای انسان مرگبارند، هیچ یک از آن‌ها نمی‌تواند این موجود را نابود کنند. این رخداد تنها رویدادهای نجومی هستند که می‌توانند به حیات روی زمین خاتمه دهند. به دلیل ویژگی‌های زیستی منحصر به فرد این موجود می‌توانند فقط زمانی از بین برود که تمامی اقیانوس‌های دنیا بخار شوند.

بر اساس نتایج بدست آمده، این موجود تا زمانی که خورشید خاموش شود، بر روی زمین زنده خواهد ماند. آن‌ها بر این باورند سیارک‌ها و سیاره‌های کوتوله معدودی با جرم کافی وجود دارند که بتوانند اقیانوس‌ها را بخار کنند.

برای این که یک ستاره در حال انفجار بتواند اقیانوس‌های زمین را تبخیر کند، لازم است که 14 سال نوری از زمین فاصله داشته باشد اما نزدیک‌ترین ستاره به خورشید 4 سال نوری از آن فاصله دارد و امکان این که یک ستاره عظیم در حال انفجار به اندازه‌ای به زمین نزدیک شود که تمامی شکل‌های حیات را از بین ببرد، تقریبا صفر است.

جزئیات این دستاورد علمی در مجله Scientific Reports منتشر شده است.