نه «سرنگتی» در آفریقا و نه «یلو استون» در آمریکا. اینجا «پارک ملی کویر» است در ایران، بدون هیچ لقبی عاریت گرفته شده از فرنگ و بدون هیچ مانندی. نامی که در ابتدا ذهن خیلیها را به ماسههای روان و رمل طلایی میبرد.
همشهری آنلاین، کویری که ماسههای روانی دارد اما در میان ماسههایش زندگی جریان دارد. اینجا چشمی به آسمان است و چشمی به زمین؛ شبها باید سر به هوای آسمان بود تا ستارهها را از دست نداد و روز باید سر به زیر راه بود تا ردی، نشانی، چیزی از ساکنان کویر یافت.
کاروانسرای سنگی در دل كوير. «قصر بهرام» امروزه پاتوق اهالی نجوم و ستارهشناسی است اما در دوران صفوی شاهان و قدرتمندان زمان را در خود جای میداده.درسفر به پارک ملی کویر، يكي از مهمترين مناطق طبيعي جانوري ايران را میتواندی ببنید.خاک پارک ملی کویر، روزگاری طولانی و عجیب را گذرانده. خاکی که هزاران سال قبل آبزیان بستر دریای «تتیس» را میزبانی میکرده، حالا نیمی از شبانهروز را به آفتاب دلسپرده و نیم دیگر را به مهتاب. دوربین تلهای، اختراع سادهاي در دوران ما است. یک جا قرارش میدهند و اگر موجود زندهای از جلویش عبور کند از آن عکس میگیرد. اما عکسهای همین دوربین ساده نتایج شگفتانگیزی دارد.اشتباهي رخ نداده، این عکسها براي همين مطلب پارك ملي كوير است. فسیلهای دریایی براي اين منطقه خیلی دور از ذهن نيست.این «سکه دریایی» (بالا) و صدف (پایین) هزاران سال قبل در زیستگاه خود در اعماق اقیانوس بودهاند اما حالا زیستگاهشان تبدیل به کویر شدهجبیرها بیشباهت به آهو نیستند، اما بر خلاف آهوها ترجیح میدهند تنها در بیابان پرسه بزنند. آبشخورها از معدود نقاطی در پارک ملی کویر هستند که جبیرها دور هم جمع میشونداحتمالا تنگه «ظلمات» هنر دست زلزله است، چون دیوارههای دو طرف تنگه تقریبا مکمل یکدیگر هستند. هنوز خیلیها نمیدانند که چنین تنگه باشکوهی در پارک ملی کویر جا خوش کرده. اينجا صخرهها در كنار هم به تابلوي زيبايي تبديل شدهاند.