سه شنبه 31 مرداد 1396 | به روز شده: چند لحظه قبل

HAMSHAHRIONLINE

The online version of the Iranian daily Hamshahri
ISSN 1735-6393
دوشنبه 29 خرداد 1396 - 14:45:52 | کد مطلب: 373632 چاپ

عجله داشت برای عاشق‌شدن...

زندگی > مهارت‌ها - همشهری دو - امیر اسماعیلی:
علی بعد از ۲ دختر به دنیا آمد. حسن‌آقا دل توی دلش نبود. دائم صلوات می‎فرستاد و به بچه نگاه می‎کرد.

هرچند دقيقه هم سرش را بالا مي‎گرفت و شكر مي‎كرد، از آن شكرهايي كه با گفتن شين آن شيريني به جان آدم مي‎ريزد. حسن‌آقا خودش را در علي مي‎ديد.

شيرين‌زبان بود و با همان سن كم و جثه كوچكش خوب بلد بود چطور در دل همه جا باز كند. علي از همان اول انگار براي بزرگ‌شدن عجله داشت، براي مرد‌شدن، براي عاشق‌شدن، براي رفتن، براي شهيد شدن. هر‌كاري را زودتر از موعدش انجام مي‌داد. خواهرها چه كيفي مي‎كردند از اين برادر غيرتي كه وقتي مشكلي پيش مي‎آمد صدايي مردانه در گوش‌هايشان مي‌پيچيد: «غصه نخوريد، من هستم. حلش مي‌كنم» و چه آرامش و يقيني داشت شنيدن اين جمله‎ها از زبان داداش علي.

مادربزرگ علي گرفتار آلزايمر شده بود، آنقدر كه گاهي اسم بچه‌ها و نوه‌هايش را هم يادش نمي‎ماند. شدت بيماري آنقدر بود كه زمينگيرش كرده بود. لازم بود كسي مراقبش باشد، دارويش را سر وقت بدهد، لباسش را عوض كند، حواسش باشد كه يك‌دفعه در خانه را باز نكند و بيرون برود و گم شود. وقتي عموها و عمه‎ها دور هم جمع شدند تا وظايف مراقبت و پرستاري از مادر را تقسيم كنند، علي مجال نداد و پيشقدم شد براي زندگي با مادربزرگ؛ تازه خدمت سربازي‌اش را تمام كرده بود و كلي برنامه و كار داشت اما همه خاطرجمع بودند كه او مي‌تواند هم مراقب مادربزرگ باشد و هم مراقب خودش!

خيلي از شب‌ها تا صبح كنار تخت مادربزرگ بيدار مي‌ماند، صبح هم نشده مشغول كارهاي خانه مي‌شد... بيماري آنقدر پيشرفت كرده بود كه ديگر خيلي از نزديكان و خانواده‌اش را هم نمي‌شناخت اما چهره و قد و بالاي علي را از دور تشخيص مي‌داد و مي‌دانست كسي كه مهربان است و او را روي كولش اين طرف و آن طرف مي‌برد، بدون دلخوري و اوقات تلخي دم‌عيد برايش فرش مي‌شويد و خانه‌تكاني مي‌كند، فقط علي جان مادر است...

آمد خانه. نمازش را خواند. نشست كنار تخت. گوشه چادر پيرزن را بالا آورد و بوسيد. با لبخند گفت: «مامان اين دفعه كه برم، ديگه برنمي‌گردم. بايد حلالم كني‌ها! بايد از من راضي باشي‌ها!» مادربزرگ زل زد به‌صورت علي. يك‌دفعه خروارها بغض توي گلويش جا گرفت. نفسش بالا نمي‌آمد. خوب علي را نگاه كرد. سر او را در آغوش گرفت و غرق بوسه كرد. اشك‌هايش مثل باران روي سر و صورت علي مي‌باريد.

حسن‌آقا رفت جلو و علي را در آغوش گرفت. مي‎خواست بگويد نرو بابا. اين دفعه نرو. تو چشم و چراغ اين خانه‎اي. بمان تا دلم آرام باشد. علي پيشاني‎اش را بوسيد. پدر و پسر چشم در چشم نگاه كردند. لازم به حرف نبود. چشم‎ها خودشان زبان همديگر را مي‌دانند. پدر مانده بود ميان دل خود و دل پسر. علي شروع به زمزمه كرد. روضه قديمي و محبوب پدر. پسر دستش بالا رفت و پدر رضا داد به رفتن. به رفتني كه تا به حال برگشتي نداشته. حالا پدر، هروقت دلش مي‎گيرد زير لب زمزمه مي‎كند. همان روضه قديمي و محبوب پسر را.«پسرم! سروقدم! راه برو چند قدم... تا كنم روي تو را خوب تماشا پسرم!»