سه شنبه 3 مرداد 1396 | به روز شده: 32 دقیقه قبل

HAMSHAHRIONLINE

The online version of the Iranian daily Hamshahri
ISSN 1735-6393
پنجشنبه 23 دی 1395 - 15:01:33 | کد مطلب: 358006 چاپ
خانه‌ام زمين

فرصت‌ها

کودک و نوجوان > آثار نوجوانان - وقتی اولین آدم پا روی زمین گذاشت، واقعاً شگفت زده بود! درختان سبز و زیبا، آب‌های زلال،‌ کوه‌های بلند و باشکوه...چه‌قدر همه‌چیز خوب بود. همه‌چیز برای او وجود داشت و او احساس خوشبختی می‌­کرد.

سال‌های سال به همین شکل زندگی می­‌کرد... گه‌گاه كشف يا اختراعی می‌کرد و روزبه‌روز زندگی بهتری برای خودش می‌ساخت تا... آن روز...

انسان از شادی در پوست خود نمی‌گنجید. با خود فکر می‌کرد: ما برای همیشه سعادتمند خواهیم بود! او رؤياهای بزرگی در سر داشت. برای خودش، خانواده‌اش،‌ جهانش، و ما... بله برای ما. خواب‌­های خوبی برای آینده دیده ­بود و همه‌ي این رؤياهای شیرین مدیون چیزی نبود جز نفت...

* * *

حالا، پدربزرگ عزیز! دوست داری از اوضاع ما باخبر شوی؟ما با وجود نفت باید خیلی خوشحال باشیم، نه؟ خب... بگذار برایت بگویم این‌جا چه خبر است...

آن آب‌های زلال را به یاد می‌آوری؟ آن‌چه از آن‌ها به جا مانده سیاهی است و سیاهی... آن کوه‌های سربه‌فلک‌کشیده یادت هست؟ اگر کوه‌های زباله‌مان را ببینی، متوجه می‌شوي آن‌ها خیلی هم بلند نبودند. آن نسیم‌های ملایم جان‌بخش...

آن‌ها دیگر جایی برای نفس‌کشیدن ندارند و تنها دود سیاه است که در هوا جولان می‌دهد. خودمان؟ حال و روز خودمان تعریفی ندارد. نمی‌خواهم زیاد درباره‌اش توضیح دهم. خودت می‌توانی حدس بزنی در دنیایی که پرنده‌ها از آدم‌ها فرار می‌کنند، رابطه‌ي آدم‌ها با هم چه‌طور است...

زمین ما حالا مثل یک بمب ساعتی غول‌پیکر شده و مي‌شود روزی را در آينده‌ي نه‌چندان دور ديد که منفجر مي‌شود. آن‌وقت آدم‌های فضایی به آن‌چه از ما مانده نگاه می‌کنند و به هم می‌گویند: آهای مردم! بیایید. کمی از این خاکسترها بردارید و به مردمی فكر كنيد که در دنیای عشق و امید و زندگی، فرصت‌هایشان را برای داشتن فرصت بیش‌تر تباه کردند...

 

سارا درهمي، 15ساله

خبرنگار افتخاري از يزد

در همین زمینه: