همشهری آنلاین - گروه سیاسی: هفته‌نامه ویک انگلیس در تحلیلی با عنوان «ایران؛ ترامپ جنگ را از سر می‌گیرد؟» نوشت:
دونالد ترامپ سیاست خارجی آمریکا را به مسیری برده که به گفته مکس بوت در روزنامه واشنگتن‌پست، «نامتعارف‌ترین و ناموفق‌ترین» سیاست خارجی این کشور در حافظه معاصر است.
حتی در میان جمهوری‌خواهان نیز حمایت چندانی از الحاق گرینلند، تصاحب نفت ونزوئلا، آغاز جنگ سرد با کانادا، قطع حمایت از اوکراین، توهین به متحدان و اعمال تعرفه‌های بی‌ضابطه علیه آنها، خرید گازوئیل از روسیه و «آغاز جنگ علیه ایران» وجود ندارد. با این حال، بیشتر چهره‌های ارشد حزب جمهوری‌خواه تا همین اواخر آن‌قدر مرعوب بودند که جرات اعتراض نداشتند.
اما پس از شکست سنگین جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای هفته گذشته، جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، در شبکه اجتماعی ایکس صریحا نوشت: «دلیل شکست ما، جنگ بود.» خود ترامپ نیز ناچار شد اعتراف کند که این ارزیابی «تا حد زیادی درست» است. او این هفته اعلام کرد که جنگ «عملا به پایان رسیده»، مذاکرات برای خاتمه دادن به آن در جریان است و احتمال حملات بیشتر به ایران «بسیار اندک» است.
جنگ یا صلح؟
آرتا موئینی و برت اریکسون در وب‌سایت آن‌هرد (UnHerd) می‌نویسند: شاید چنین باشد، اما ترامپ سابقه تغییر مکرر مواضع خود را دارد و خطر ازسرگیری درگیری همچنان جدی است. ترامپ تحت «فشار شدیدی قرار دارد تا ثابت کند همچنان کنترل اوضاع را در دست دارد». افزون بر این، با وجود محدودیت‌هایی که اکنون در داخل آمریکا با آنها مواجه است، همچنان آزادی عمل قابل توجهی در حوزه سیاست خارجی دارد.
قرار است سومین گروه ضربت ناو هواپیمابر آمریکا تا پایان ماه جاری میلادی به خاورمیانه برسد. این اقدام، توان نظامی آمریکا در منطقه را بار دیگر به سطحی می‌رساند که در آغاز جنگ در اختیار داشت.
باراک راوید در وب‌سایت آکسیوس می‌نویسد ترامپ ممکن است بار دیگر به ایران حمله کند، اما چنین اقدامی «به‌شدت نامحبوب» خواهد بود؛ زیرا قیمت نفت را افزایش می‌دهد و احتمالا نیز به «نتیجه نظامی بهتری» منجر نخواهد شد.
گزینه جایگزین، ادامه مذاکرات صلح است. مشکل اینجاست که ترامپ خواسته‌های بزرگی مطرح کرده است: بازگشایی تنگه هرمز و پایان دادن به برنامه هسته‌ای ایران. در مقابل، تهران نیز تمایلی به دادن امتیاز ندارد.
به گفته مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، ایران نه‌تنها خواستار پایان محاصره دریایی و لغو تحریم‌هاست، بلکه آزادسازی میلیاردها دلار از دارایی‌های بلوکه‌شده خود و دریافت غرامت از آمریکا را نیز مطالبه می‌کند.
«تنها مسیر» پیش‌روفر
ویلیام هیگ در روزنامه تایمز معتقد است گزینه سومی نیز وجود دارد: آمریکا به خفه کردن اقتصاد ایران ادامه دهد. با نزدیک شدن به پایان درآمدهای نفتی حاصل از محموله‌هایی که پیش از آغاز محاصره دریایی آمریکا ارسال شده بودند و در شرایطی که تورم با سرعت افزایش می‌یابد، ادامه این فشار اقتصادی احتمالا موثرترین راه برای وادار کردن تهران به پذیرش مذاکره بر اساس شرایط مورد نظر واشنگتن خواهد بود.
ترامپ برای رسیدن به این هدف باید صبور باشد؛ ویژگی‌ای که چندان با روحیه او سازگار نیست. او همچنین باید نشان دهد که می‌توان به تعهداتش پایبند دانست و در صورت دستیابی به توافق، به آن عمل خواهد کرد. افزون بر این، احتمالا ناچار است با ادامه محدود و تحت نظارت مستقل برخی فعالیت‌های هسته‌ای ایران موافقت کند.
ویلیام هیگ در این باره می‌نویسد: «بله، چنین توافقی شباهت چشمگیری به توافق سال ۲۰۱۵ خواهد داشت؛ همان توافقی که ترامپ تا این اندازه از آن متنفر بود.»
با این حال، به اعتقاد او، چنین توافقی احتمالا «تنها مسیر» خروج ترامپ از دامی است که خودش برای خود ساخته است.
نظر شما