همشهریآنلاین_فهیمه طباطبایی: نکته اول اینکه هنگام گزینش، سلامت روحی و روانی معلمان که قرار است در طول ۳۰ سال خدمت تعامل مستقیم با صدها دانشآموز داشته باشند، چندان جدی گرفته نمیشود و مورد ارزیابی و رصد قرار نمیگیرد و دوم آنکه آنها در طول آموزش دبیری و خدمت خود با روشهای مشاوره و تربیتی کمترین آشنایی را پیدا میکنند و دقیقا به همین علت است که شاهد وقایع تلخ مثل تنبیه بدنی، ترک تحصیل بهخاطر عدمشناخت توانایی و استعداد دانشآموزان و اتفاقات تلخی مانند آنچه بر سوگند صیادی رفت، هستیم.
در این مورد خاص، مدیر مدرسه به جای آنکه خود را در جایگاه تسهیلگر و مشاور تربیتی ببیند و درصدد حل مسئله و آسیب دانشآموز برآید، احساس وظیفه کرده که باید گزارش کاملی از وضعیت آسیب دانشآموز به پدرش بدهد و او را در جریان کامل جزئیات قرار دهد بدون اینکه به تبعات این گزارشگری فکر کند.
او نقش اصلی خود را فراموش میکند یا اصلا آن را نادیده میگیرد و نقطه اوج بحران دقیقا همینجاست.
چه زمانی قرار است نظام فعلی گزینش و آموزش معلمان و مدیران مدارس که بعد از والدین در شکلگیری و رشد کودکان و نوجوانان آن هم برای ۱۲سال مستمر و پیاپی نقش اساسی و مهمی دارند، اصلاح شود؟ چه زمانی قرار است مدرسه به جایگاه اصلی و اساسی خود که مکمل پرورشی و تربیتی نظام خانواده و حتی فراتر از آن است، برگردد؟ برای پاسخ به این سؤالات باید اقدامهای جدی در روند این فرآیندها ایجاد شود.
نظر شما